అలుక..

జాబిలిని చూస్తున్నా.. రేయి గడిచినా ఇంకా విహరిస్తున్నా...
ఇంకా రావెంటి అంటు విసుగ్గా నిద్రా దేవి పిలుపు...
ఎక్కడో దూరాన కాని ఉన్నామని నన్ను రమ్మని జాడ చెప్తున్న తారలు...
మరి ప్రశాంతత ఎక్కువైతే బాగోదని స్వరం పెంచిన కీచురాల రొద...
కొత్త పెల్లికూతురులా బిడియం తో వెల్లఆల వద్ద అన్నట్టు గా రాలుతున్న చినుకులు...
అయిన అన్నిటికి దూరంగా ఒంటరిగా అలోచనలో మునిగిపొయింది నా మనసు...
ఇంత అందమైన ప్రకృతిని ఎలా వర్ణించాలో అన్న తపన కాదులే దానిది...
ఒక చిన్న కోరిక మాత్రమే.. చిన్నబుచ్చుకున్న నేస్తాన్ని ఎలా వేడుకోవాలి...
మనవి ఆలకించి అనుగ్రహించవా... ఆగ్రహించక అలుక మానవా ఓ నా ప్రియ నేస్తమా !!

నాతోనే వుండలేవా?

సంద్రాని కి అలలా...
ముంగిట్లో రంగ వల్లిలా...
గగనానికి హరి విల్లులా...
స్వాతి చినుకుకి ముత్యపు చిప్పలా...
చంద్రునికి వెన్నెలలా...
పూవులకి సుగందంలా...
మేఘానికి వర్షంలా...
రవికి కిరణంలా...
ఎల్లప్పుడు...నాతోనే వుండలేవా?

జాబిలి..

మెత్తని చీర కట్టి.
కల్లకి కాటుక పెట్టి ..
కురులలో మల్లెలు పెట్టి
ప్రక్రుతి లా వచ్చింది
ఎన్నో ఊసులు చెప్పింది
ఎన్నో ఆటలు ఆడింది
ఇదంతా చూసి
జాబిలికి సిగ్గేసి మబ్బుల చాటున దాక్కుంది !