జీవితం..

మనిషికి ఎంత గుర్తింపు లభిస్తుందో
అది మనకి దక్కే అంత వరకు తెలీదు !!

ఒక్క నవ్వు ఎంత మంది జీవితాలని సంతోషపెడుతుందో
అది మనం అనుభవించే అంత వరకు తెలీదు !!

ఒక్క చేయి ఎంత సహాయం చేస్తుందో
మనం పట్టుకుని నడిచే అంత వరకు తెలీదు !!

ఒక్క మనిషి పక్కన ఉంటే ఉన్న దైర్యం
వాళ్ళు మన పక్కన లేనంత వరకు తెలీదు !!

ఇ మిస్ యు !!!

నీ..

ఈ దూరం దేనికోసం..

ఈ మౌనం ఎందుకోసం..

నా ఎద నన్ను అడుగుతోంది..

నీ చిరు నవ్వు వెతుకుతోంది !

నిర్వేదన..

జ్ఞాపకాల దొంతరలో
అడుగిడిన ఒక మడతని విప్పితే
ఆశ్చర్యమో అహ్లాదమో
నిన్ను ప్రేమించిన నా మనసు
ఎగతాలిగా నవ్వినట్టు అనిపించింది
మరల తడిమి చూస్తే
భాదతో నలిగినట్టు కనిపించింది
ఎక్కడో దాగి ఉన్న దుఖ్ఖం
కళ్ళల్లో పెళ్ళుబికింది
నాకు నేనుగా వేసుకున్న బందాలు
మనసుకి సంకెళ్ళులా అనిపించాయి
మరల మడత పెడుతుంటే
కను చివర కన్నీటి ముత్యం
మెరిసినట్టే మెరిసి
చీకటిలో కలిసిపోయింది !

విచిత్రం

నేటి ప్రపంచం

చూపించమంటూంది సామర్ధ్యం

అడుగు ముందుకు వేస్తే ఆటంకం

వెనక్కి తీసుకోలేని అంతర్మదనం

ఎంతో దూరం లేదు అనుకున్న గమ్యం

సమయం రాగానే అంతా శూన్యం

ఎటు వెల్లాలో తెలియని గత్యంత్రం

మనసుకి అంతుపట్టని ఈ విపరీతం

ముందు కనిపించిన రంగుల చిత్రం

నేడు రంగులు మాయమై కనిపించేను తెల్ల కాగితం

ఎమిటో ఈ విచిత్రం !!

ఊహ

ఏదో ఊహ పేపర్ లో పెట్టే అంత వరకు ఆగనంది

తీరా పెన్ చేత పట్టేక ముందుకు సాగనంది

భాష వెతికి అక్షరాల్లో ఉంచుతుంటే చేయి వణికింది

కొంచెం ఆగి తిరిగి వ్రాస్తుంటే ఆశ పుట్టింది

ఆ ఆశ నిజమైతే ఎంతో బావుందనిపించింది

ఇలా ప్రతి ఊహ ఆశతో జతకమ్మంటే జీవితం నవ్వింది

కాని మనిషన్నాక ఆశ పడటంలో తప్పు లేదనిపించింది

అందుకే ఆశ నిజమవ్వడానికి ప్రయత్నం మొదలైయింది

ప్రయత్నం చేసి ఎదురు చూసి, చేరినట్టే అనిపించింది

కాని చివరకి అపజయం దక్కింది

అంతటితో ఆగేనా.. ఊహలు ఊహించటం మానేనా

ఆశ పడటం ఆపేనా.. అందుకే అంటారేమో

ఆశ పడు కాని ఆశించద్దు

ఊహించు కాని నిజమవ్వని శాశించద్దు

ఉన్నదాంట్లో త్రుప్తి పడు

లేనిది నాది కాదని సరిపడు

అప్పుడు అవుతుంది నీ జీవితం ఆనందమయం

లేదా అందులోనే దాగి ఉంది నీ పతనం !

నా..

తొలిపొద్దు వేకువ జామున..

సూర్యుడి వెండి కాంతులు..

నా మేనిని తాకుతూ..చెప్పేను శుభోదయం

పక్షుల కిల కిల రావాలు..

నా చెవి మీటుతూ..పలకరించే ఈ ఉదయం

బుడి బుడి బుజ్జాయి అడుగుల సవ్వడి..

ప్రతి రోజు..చెప్పేను నాకు నవోదయం !!

సాగే ప్రతి రోజున..

కారులో వినిపించే సంగీతం..

చల్లగా తాకే పిల్ల గాలి..

కనిపిస్తే నవ్వుతూ పలకరించే జనాలు..

కాఫీ ఘుమ ఘుమలు..

మనతో పని చేసే వారి విమర్శలు..

తెలిసిన వాళ్ళతో పేచీలు..

తెలియని వాళ్ళతో పరిచయాలు..

ఇలా ఒక్కో అనుభవం ఒక్కో అలలా..

మనసు తీరాన్ని తాకుతూ వెళుతుంటే..

పరిగెత్తే ఆ గడియారం ముల్లులా..

రోజు గడిచిపోతుంది !!

ఏదో వండాల వద్దా అనే వంటతో..

బుజ్జాయి చిన్న చిన్న ఆటలతో..

ఎప్పుడు వస్తూందా అని వేచి చూసే ఆ సాయంత్రం..

వెలిగే ఆ కొవ్వొత్తులా కరిగిపోతూంది !!

మెల్లిగా నడుం జార్చుతూ..

ఆ వెన్నెల సోయగాలని ఆశ్వాదించాలని

ప్రతి రోజు ఆ కిటికీ లోంచి తొంగి చూస్తే..

వెన్నెల కాంతిని కప్పివేసే ప్రపంచ వెలుగు

విమానాలే నక్షత్రాలు..

పొగ వాహనాలే కీచురాళ్ళ శబ్దాలు..

వీటినే నాకు నచ్చిన .. నా మది మెచ్చిన..

ఊహలతో కలల లోకం లోకి జారుకుంటాను !!

ఇలా జీవితంలో ఉన్న నవరశభరితాలన్నీ..

ప్రతి రోజు బ్రతుకు పుస్తకంలో ఒక్కో పేజీలా జతపరుస్తూ..

తీరిక సమయాన ఆ పేజీలే జ్ఞాపకాలుగా..

మరల తిరిగి చదవడానికి ఇండెక్సు జోడిస్తూ..

ఇలా ఇలా సాగుతూంది నా జీవితం..

లేదు అనే నిన్నతో కాదు..

ఉన్నా కూడా లేని నేడుతో కాదు..

ఉంది అనే రేపుతో...!!

నాదో చిన్న ప్రపంచం ..

ఎప్పుడు ఊహలలో తేలుతూ .. పూవుల సువాసనలో ఊగులాడుతూ .. చెట్ల కొమ్మలతో ఊయలలు ఊగుతూ .. అందని ఆ చందమామని ఎప్పటికైన అందుకోవాలని .. అదిపరిచే వెన్నెల హాయిలో నన్ను నేను మరిచిపొవాలని .. నిమిష నిమిషానికి ఉద్భవించే కోరికల ప్రవాహాన్ని గుండెలలో మోస్తూ .. నాలో ఉన్న అలోచనలకి రోజుకో రంగు అద్దుతూ .. అది చూపే రంగుల గారడీలో మైమరుస్తూ.. గమ్యమెరుగని బాటసారిలా పయనిస్తున్నాను.

నాలో చెలరేగే ఈ ప్రతిఘటనే - నా స్పందన !!